O Rasie

MASTIFF ANGIELSKI

Mastiff Angielski to wielki masywny pies, pochodzący prawdopodobnie od dogów asyryjskich, wywodzących się od doga tybetańskiego i sprowadzonych do Europy przez Felicjan. Niektórzy twierdzą, że mastiff pochodzi od greckiego molosa. Do celów wojennych wykorzystywali je Celtowie, Persowie i Aleksander Macedoński. Rzymianie natknęli się na walczące psy podczas podboju Brytanii. Doceniali ich walory, ogromną siłę i waleczność, ale skierowali je na areny, gdzie walczyły z dzikimi drapieżnymi zwierzętami i ludźmi. Mastify wykorzystywano również w łowiectwie. Polowały na niedźwiedzie i wilki. W Anglii mastify były mieszkańcami zarówno majątków ziemskich, zamków, jak i pilnowały chat biedaków. Chłopi trzymali najczęściej jednego psa na dwie rodziny, gdyż miał on odstraszać dziką zwierzynę oraz rozbójników. Angielscy królowie byli bardzo dumni z psów tej rasy, król Henryk VIII podarował Karolowi V - przedstawicielowi hiszpańskiej rodziny panującej batalion 400 mastiffów, które miały służyć jako psy wojenne. Mastify walczyły także na arenach w okresie elżbietańskim. 
Po wprowadzeniu zakazu walk psich rasa zaczęła powoli odchodzić w zapomnienie. Najstarszym opisem mastiffa jest tekst powstały w 1631 roku, napisany przez Barnaby Goes'a i brzmiący mniej więcej tak: „Mastiff opiekuje się domem. W tym celu wyposażony został przez naturę w silne ciało, mocny i przenikliwy głos, wzrok przerażający intruza. Jego postawa nie może być ani za długa, ani za krótka; jego głowa imponująca i wspaniała; jego oczy bystre i zapalczywe; jego wargi czarne i szerokie; jego front silny i szeroki; jego talia krótka; jego stopy zwarte. Jego zachowanie nie powinno być ani łagodne, ani zbyt nikczemne. Powinien być zawsze czujny i przyjacielski..."
Temperament
Cechuje go zrównoważony temperament, łagodne usposobienie i lojalność. Psy te podziwiane są ze względu na swoją dostojność i siłę. Angielscy hodowcy bardzo wysoko cenią sobie jego inteligencje. Jest bardzo oddany swojemu panu, podporządkowuje się też jego rodzinie bez żadnych oznak oporu. Może być wykorzystywany jako pies stróżujący, zachowujący umiejętności psa obronnego, chociaż znacznie częściej spotyka się go jako pełnego przywiązania członka rodziny.
Doskonale stróżujące mastiffy, które nie wpuszczają nikogo niepożądanego, bezlitośnie rozprawiając się z intruzami, opisano wielokrotnie w literaturze. Najbardziej znane to „pies Baskervillów" Conan Doyla. W polskiej literaturze Henryk Sienkiewicz opisał mastifkę Sabę, towarzyszącą i broniącą dzieci „W pustyni i puszczy"
Kontakt
Mastiff wymaga bardzo silnego kontaktu z człowiekiem. Nie nadaje się do dużych hodowli kenelowych. Jest łagodny i wierny pod warunkiem że otoczy się go atmosferą serdeczności. Nie kochane stają się smutne, płochliwe. Szczególnie w pierwszym roku życia, trzeba pamiętać, że jest to najpotężniejszy pies świata. Już mając rok będzie ważył 80 kg . Jego zapotrzebowanie na wapno i składniki mineralne jest bardzo duże i trzeba o tym pamiętać. Dzienna porcja żywieniowa dorosłego mastiffa powinna być podzielona na dwie części (rano i wieczorem). Mastify w domu czy w mieszkaniu są bardzo spokojne, po spacerze zajmują swoje stałe miejsce z którego obserwują rodzinę i śpią. Mastiff angielski jest rasą cieszącą się dużym zainteresowaniem. Pies ten jest bardzo popularny w USA, oczywiście, w swojej ojczyźnie - Anglii, chętnie hodowany przez Niemców i Holendrów.
Te obronne psy mają silny charakter, umiarkowany temperament, są spokojne i niehałaśliwe. Chętnie pilnują słabszych członków stada, zaś swojego pana są gotowe bronić za wszelką cenę, do momentu pokonania przeciwników. Zadowalają się jedynie faktem pokonania, a nie unicestwieniem, lub dotkliwym poranieniem napastnika. Nie są to psy bardzo aktywne, sprawiają wrażenie ociężałych i flegmatycznych, jednak sprowokowane w momencie ataku stają się szybkie i zwinne, błyskawicznie obezwładniają przeciwnika.



Jedną z ważnych cech tej rasy jest to, że nie wykazują nieuzasadnionej agresji w stosunku do innych zwierząt. Ponieważ są bardzo silnie związane z właścicielem, większą wagę przywiązują do ochrony człowieka niż terenu. Ze względu na pokaźne rozmiary, dużą siłę i dominujący charakter wymagają starannego wychowania i prawidłowych kontaktów 
z człowiekiem. Nie jest to rasa polecana dla każdego. Wymaga konsekwentnego prowadzenia i znajomości psychiki. Te psy muszą zaufać właścicielowi i uznać go za przewodnika, w przeciwnym wypadku będą próbowały dominować. Potrzebują bliskiego kontaktu z rodziną i nie powinno się ich izolować.
Przyzwyczajają się i nie są w stanie łatwo zmieniać miejsca. Warto pamiętać, że wybór tej rasy, jest wyborem na bycie z nim przez całe życie zwierzęcia. A one jak większość olbrzymów nie żyją długo.
„ MÓJ PIES NR 4/79 KWIECIEŃ 1998 " - Marzena Tkacz i Anna Markowska